Antikacı dükkanları, geçmişin izlerini taşıyan nesnelerin satıldığı ve koleksiyoncular için bir hazine niteliğinde olan mekanlardır. Bu dükkanlar, tarih boyunca farklı kültürlerin ve toplulukların tarihsel eserlerine duyduğu ilginin birer yansımasıdır. Antikalar, sadece geçmişten gelen objeler değil, aynı zamanda bir dönemin sosyal, kültürel ve sanatsal değerlerinin de taşıyıcısıdır. Zamanla değişen toplumsal dinamikler ve sanayi devriminin etkisiyle antikacılık, modern dünyanın önemli bir parçası haline gelmiştir.

Antikacı dükkanlarının tarihçesi Antik Çağ'a kadar uzanmaktadır.

• Antik Yunan ve Roma. Soylular, geçmiş uygarlıklardan kalan heykel ve objeleri koleksiyon yapıp, bunları zenginlik ve statü göstergesi olarak sergilemişlerdir.
• Orta Çağ. Kiliseler ve krallar, kutsal eşyaları ve değerli objeleri koruyarak erken dönem koleksiyonculuğun temelini atmışlardır.
• Rönesans Dönemi (14.–16. yüzyıl). Soylu aileler, sanat ve bilim objelerini “merak odaları”nda (Cabinet of Curiosities) toplamaya başlamışlardır. Bu koleksiyonlar, modern müzeciliğin de öncüsü olmuştur.
• 18. ve 19. yüzyıllar. Sanayi devrimiyle zenginleşen sınıflar, antika eşyalara yoğun ilgi göstermiştir. Bu dönemde müzayede evleri kurulmuş ve antikacılık bir sektör haline gelmiştir.
• Osmanlı'da antikacılık. Özellikle 19. yüzyılda Avrupa'dan gelen seyyahlar ve tüccarlarla canlanmıştır. İstanbul Kapalıçarşı ve Beyoğlu, antika ticaretinin merkezleri olmuştur.

Türkiye'de ise antikacılar, sadece tarihi eser olmayan, belli yaşın üzerindeki objeleri alıp satabilmektedir.