Anadolu Selçuklu döneminde türbelerin inşası, estetik ve işlevselliğin bir araya geldiği karmaşık bir süreçti. Bu yapılar, yalnızca cenaze anıtları olarak değil, aynı zamanda mimari ve kültürel bir ifade biçimi olarak da önemli bir yer tutuyordu. Türbelerin inşasında kullanılan malzemeler, süsleme teknikleri ve plan düzenleri, dönemin sanatsal anlayışını yansıtan unsurlardı. Her türbe, kendine özgü mimari detaylarıyla dikkat çekerken, aynı zamanda dini ve sosyal yaşamın merkezinde yer alıyordu.

Anadolu Selçuklu dönemi türbeleri, genellikle içten kubbeli, dıştan ise konik çatıya sahip çokgen (çoğunlukla sekizgen) ya da dairesel planlı yapılar olarak inşa edilmiştir. Ancak farklı planlara sahip türbeler de mevcuttur. Bazı özellikler:

• Malzeme: Taş kullanımı yaygındır, tuğla daha çok minarelerde kullanılmıştır.
• Süsleme: Süslemeler genellikle taçkapı, pencere ve mihraplarda yoğunlaşmıştır. Taş işçiliği gelişmiş olup, motifler Bizans ve Ermeni motiflerinden mukarnasa kadar çeşitlilik gösterir.
• Konum: Türbeler, genellikle medrese veya camilerle birlikte inşa edilmiştir.
• Plan: Eyvan türbeye dönüştürülmüş ya da türbe, yapının cephelerinden birine bitişik yapılmıştır.

Örnekler:

• Burucirdi Türbesi: Kare planlı, üçgen kuşakla geçilen kubbe ile örtülüdür.
• Ertokuş Türbesi: Kare kaideli, içten ve dıştan sekizgen gövdeli, içten kubbe, dıştan sekizgen piramidal külahla örtülüdür.