19. yüzyılda restorasyon alanında geliştirilen teknikler, mimari mirasın korunması ve onarılması açısından büyük bir öneme sahipti. Bu dönemde, tarihi yapıların özgün kimliğini korurken, hasar görmüş kısımlarının onarılması amacı güdülüyordu. Restorasyon çalışmaları, geleneksel yöntemlerin yanı sıra güncel malzemelerin de kullanıldığı çeşitli yaklaşımlar içeriyordu. Bu süreç, hem estetik hem de tarihi değerlerin korunmasına yönelik titiz bir çabanın ürünüdür.

1. yüzyıl restorasyon tekniklerinden bazıları şunlardır:

• Sağlamlaştırma. Yapının taşıyıcı sistemini güçlendirmeyi amaçlar.
• Bütünleme (reintegrasyon). Hasar görmüş veya yok olmuş yapı ve öğeleri, ilk tasarımlarındaki bütünlüğe kavuşturacak biçimde geleneksel veya çağdaş malzeme kullanarak tamamlama işlemidir.
• Yenileme.
• Yeniden yapım.
• Taşıma.
• Arkeolojik restorasyon.

Ayrıca, 19. yüzyılda restorasyonda "minimum müdahale" ilkesi benimsenmiştir. Bu ilkeye göre, tarihi yapıların restorasyonunda olabildiğince az müdahaleyle, anıtın tarihi belge ve estetik değerinin korunması amaçlanır. Restorasyon teknikleri, tarihî yapıların özgün özelliklerini koruyarak onarılmasını sağlayan uygulamalardır. Bu tekniklerin uygulanması için bir uzmana danışılması önerilir.